مقاله عملكرد سازمان ملل در قبال جنگ ايران و عراق با word

مقاله عملكرد سازمان ملل در قبال جنگ ايران و عراق با word دارای 13 صفحه می باشد و دارای تنظیمات در microsoft word می باشد و آماده پرینت یا چاپ است

فایل ورد مقاله عملكرد سازمان ملل در قبال جنگ ايران و عراق با word کاملا فرمت بندی و تنظیم شده در استاندارد دانشگاه و مراکز دولتی می باشد.

این پروژه توسط مرکز مرکز پروژه های دانشجویی آماده و تنظیم شده است

توجه : در صورت مشاهده بهم ريختگي احتمالي در متون زير ،دليل ان کپي کردن اين مطالب از داخل فایل ورد مي باشد و در فايل اصلي مقاله عملكرد سازمان ملل در قبال جنگ ايران و عراق با word،به هيچ وجه بهم ريختگي وجود ندارد

---

بخشی از متن مقاله عملكرد سازمان ملل در قبال جنگ ايران و عراق با word :

به نام خدا
عملكرد سازمان ملل در قبال جنگ ایران و عراق
قطعنامه های در طول جنگ ایران و عراق و خصوصیت ها ی ان ها
2 سپتامبر 1980 میلادی (31659) تهاجم سازمان یافته و همهجانبه جمهوری بعث عراق از زمین و هوا و دریا علیه مرزهای بینالمللی جمهوری اسلامی ایران آغاز شد. فرودگاههای نظامی و غیرنظامی از هوا، بنادر جنوبی ایران از دریا و مرزهای غرب و جنوب غرب كشور نیز با استعداد بیش از 6 لشگر مكانیزه و پیاده مورد تهاجم ارتش بعث عراق قرار گرفت.

فارغ از اوضاع حساس و متلاطم منطقه خاورمیانه در دهه 70 و اوایل دهه 80 میلادی به دلیل وقوع انقلاب اسلامی ایران، وضعیت در اشغال افغانستان، بحران فلسطین و لبنان و كودتای پیدرپی عراق، جهان هنوز هم پس از خاتمه جنگ دوم جهانی بوی جنگهای منطقهیی را حس میكرد. انقلابهای امریكای لاتین، نزاع انگلیس و آرژانتین بر سر جزایر فالكلند، جنگ ویتنام، جنگ اعراب و اسراییل در صحرای سینا، اوضاع متشنج كشورهای اروپای شرقی و در نهایت صفآرایی نمایندگان سوسیالیسم و كاپیتالیسم به جهان چهرهیی خشن و جنگطلبانه بخشیده بود.

از این رو شاید حمله عراق به مرزهای ایران و رویای تصرف ایران در چشم به هم زدنی! یا در موضع حداقلی جدا كردن خوزستان و مناطق نفتخیز و انضمام آنها به عراق توسط اعمال زور، بازتابی در عرصه جهانی نداشت و اگر هم بازتابی داشت به پروندهیی نظیر اشغال اراضی مسلمین توسط یهودیان صهیونیست در فلسطین تبدیل میشد.

به بیان دیگر هدف كشورهای حامی عراق در سرعت بخشیدن به تصرف حداقل قسمتهایی چشمگیر از خاك ایران گم كردن اخبار جنگ شاید چند هفتهیی عراق علیه ایران در میان اخبار جریان جهانی اطلاعات بود. زیرا جهان در آن روزگار در كورانی از تحولات و جنگها و تنشها و منازعات جهانی و منطقهیی قرار داشت از این رو جنگی دیگر در منطقه پرتنش خاورمیانه و میان كشوری كه دو سال قبل انقلابی همهجانبه در همه شئون جامعه را به خود دیده بود با كشوری كه طی چند دهه به وجود آمدن درگیر كودتاهای خونینی بود شاید به چشم نیاید!

اما محاسبات غلط از آب درآمد، مقاومت جانانه نسلی كه میگویند هر هزار سال یك بار سر بر میآورد باعث شد لشگرهای تا به دندان مسلح ارتش عراق در سال اول جنگ در مناطق اشغالشده زمینگیر شده و چندی بعد توسط رزمندگان دلاور ایرانی به داخل عراق كوچانده شوند. تا در موقع مناسب و بنا به دلایل استراتژیك و گرفتن دست بالا در پای میز مذاكره عاقبت به دروازههای بصره برسند.

مجال سخن این نوشتار پیگیری اوضاع و احوال جنگ در داخل مرزهای ایران نیست. بلكه هدف آن نگاهی گذرا به اقدامات و واكنشهای سازمان ملل به عنوان نهاد پاسدار صلح جهانی از آغاز جنگ تا پایان آن است.

همچنین به قطعنامه 598 و بندهای آن و نیز علل پذیرش آن از سوی ایران نیز اشاره یی میشود.
در 22 سپتامبر 1980 (31659) دبیركل وقت سازمان ملل متحد به دو طرف پیشنهاد كرد مساعی وی را با هدف كمك به حل منازعه از طرق مسالمتآمیز بپذیرند. طی روزهای 23 و 25 سپتامبر همان سال هم تلاشهای دبیركل صرفا در سخنانی صلح جویانه مطرح بود تا اینكه در 28 سپتامبر (6759) قطعنامه 479 توسط شورای امنیت تصویب شد. در این قطعنامه از دو طرف خواسته شده بود در اسرع وقت از استفاده بیشتر زور اجتناب كنند و مناقشه خود را از طریق صلح آمیز حل و فصل نمایند.

از این تاریخ تا 12 جولای 1982 (21461) اقدامات این سازمان و دبیركل سازمان ملل در این موارد خلا صه میشود:
1_رفع توقیف كشتیهای در محاصره قرار گرفته شده در شطالعرب با تشریك مساعی سازمان ملل، ایران و عراق.
2_انتصاب اولاف پالمه به عنوان نماینده ویژه دبیركل در مورد جنگ دو كشور ایران و عراق.
3_دیدار پالمه وهیات او از تهران و بغداد در چند نوبت و مذاكره با طرفین.
4_و در نهایت مبادله عده ای از اسرای طرفین منازعه در قبرس.

تا این تاریخ عراق هزاران كیلومتر مربع از سرزمینهای ایران را به اشغال درآورده بود در حالی كه سازمان ملل حتی در قطعنامههای صادرهی خود تا سال 1987 از به كار بردن لفظ منازعه اكراه داشت و صرفا از لغط”.وضعیت ایران و عراق” استفاده می كرد!

در 12 جولای 1981 (21461) شورای امنیت قطعنامه 514 را صادر كرد. آتش بس فوری و عقب نشینی نیروها به مرزهای شناخته شده بینالمللی در كنار اعزام ناظران سازمان ملل جهت نظارت و تایید آتش بس از موارد ذكر شده این قطعنامه بود. همچنین در بندی از این قطعنامه از سایر كشورها خواسته شده بوداز اقداماتی كه به ادامه درگیری كمك میكند اجتناب كنند.

14 اكتبر همان سال (12761) قطعنامه 522 در تایید اجرای قطعنامه 514 صادر شد. 22 اكتبر (30761) هم قطعنامه 337 در ادامه قطعنامههای قبلی صادر شد بدون آنكه مواردی اصلی همچون مسوولیت منازعه، تعیین خسارت، تنبیه متجاوز و تضمین پرداخت غرامت را كه از خواستههای ابتدایی و اصلی ایران بود برآورده كرده باشد.

چه حتی در قطعنامه واژه منازعه (جنگ) نیز هنوز به كار گرفته نشده بود. از این رو در عرف قانون بینالملل هیچ ضمانت اجرایی در این باره وجود نداشت.
سال 1983 با برتری نظامی ایران آغاز شد. در این سال هدف گرفتن اهداف غیرنظامی سبب شد هر دو كشور ضمن اتهام بر دیگری خواستار اعزام نمایندگان سازمان ملل برای تعیین خسارتهای وارده به مناطق مسكونی شوند.
در 31 اكتبر 1983 (9862) قطعنامه 540 صادر شد در این قطعنامه نقض حقوق انسانی محكوم و توقف كلیه عملیاتهای نظامی علیه اهداف غیرنظامی درخواست شده بود. این قطعنامه نیز فارغ از درخواست برای حفظ و محترم شمردن حقوق آزادی دریانوردی و درخواست از كشورهای دیگر در عدم خودداری از كمك و تشدید درگیری چیز دیگری در بر نداشت.

سال 1984 نكتهای تازه در جنگ ایران و عراق رؤبتشد و آن حملات شیمیایی عراق علیه نقاط غیرنظامی و نظامیبود كه خلاف كنوانسیون 1925 ژنو بود. در این سالها قدرتهای غربی از قبل امریكا و آلمان، انگلیس و فرانسه ضمن تسلیح عراق به جنگافزارهای مدرن دست این كشور را در استفاده از عوامل شیمیایی باز گذاشتند. رامسفلد طی دیداری از عراق در سال 1984 این چراغ سبز غرب به صدام را به او ابلاغ كرد!
اول ژوئن 1984 (11363) به ابتكار اعضای شواری همكاری خلیج فارس قطعنامه 552 شورای امنیت صادر شد. این قطعنامه از كلیه كشورها خواسته بود كه به حقوق آزادی دریانوردی احترام گذاشته و از حمله به كشتیهای تجاری در مسیر كویت و عربستان سعودی جلوگیری كنند. فارغ از این قطعنامه، تلاشهای دبیركل سازمان ملل را در این سال میتوان چنین برشمرد:
1_اعزام هیات كارشناسی برای بازدید از مناطق مسكونی مورد حمله

2_اعزام هیات كارشناسی برای بررسی اتهام كاربرد سلاح های شیمیایی توسط عراق
3_گزارش هیات اعزامی پیرامون ادعای ایران در مورد استفاده عراق از سلاح های شیمیایی و تایید آن به همراه اظهار تاسف دبیركل سازمان مللااز كاربرد سلاح های شیمیایی!

4_تعهد دو دولت بنا به درخواست دبیركل سازمان ملل و مذاكره با هیات كارشناسی سازمان ملل مبنی بر خودداری از حمله به مناطق مسكونی.
5_اعزام دو هیات “الف” و “ب” به دو كشور جهت بررسی اتهامهای دو كشور مبنی بر حمله به مناطق مسكونی سال 1985 (سال رهگیری و حمله به كشتیهای تجاری در خلیجفارس) با بازدید هیات سازمان ملل از اردوگاههای اسرای جنگی دو كشور آغاز شد.
6_همچنین درخواست دوباره دبیركل سازمان ملل از طرفین برای عدم نقض تعهدات طرفین مبنی بر حمله به نقاط مسكونی، گزارش سفر دبیركل سازمان ملل از دیدارش از دو كشور در 7 و 8 آوریل (18 تا 19 فروردین 64)، محكوم كردن كاربرد سلاحهای شیمیایی و گزارش دبیركل مبنی بر 61 مورد رهگیری و حمله به كشتیهای تجاری در خلیج فارس از دیگر فعالیتهای اصلی سازمان ملل بود.

7_سال 1986 (1365و1364) سال اوج استفاده سلاح های شیمیایی از جانب عراق علیه نیروهای نظامی و غیرنظامی ایران بود.
در 24 فوریه همین سال (51264) شورای امنیت قطعنامه 582 را صادر كرد.
در این قطعنامه ضمن ابراز تاسف از استفاده ی سلاح های شیمیایی در جنگ، برقراری آتش بس فوری، عقب نشینی كلیه ی نیروها به مرزهای شناخته شده بینالمللی، مبادله كامل اسرای جنگ و حل و فصل درگیری از طریق راههای صلحآمیز خواسته شده است.
هشت ماه بعد در 18 اكتبر (16765) شورای امنیت قطعنامه 588 را صادر كرد. این قطعنامه جدا از ابراز نگرانی از طولانی شدن جنگ و تشدید آن بر پیگیری مواد قطعنامه 582 تاكید میكرد.

در 31 دسامبر (101065) 101 مورد سانحه برای كشتیها در خلیج فارس گزارش شد.
در سال 1987 (13661365) نیز تحركات سازمان ملل و دبیركل آن در اموری چون ابراز نگرانی از توسعه خصومتها و استفاده مكرر از سلاحهای شیمیایی و دیدار با نمایندگان ایران و عراق و همچنین ملاقات دبیر كل سازمان ملل با حضرت آیتالله خامنهای در نیویورك ادامه یافت. در 20 ژوییه همین سال (29466) قطعنامه 598 صادر شد. عراق اما این قطعنامه را در 14 اوت (23566) پذیرفت در حالی كه با نقض چندین معاهده بینالمللی به استفاده مكرر از سلاحهای شیمیایی علیه رزمندگان ایرانی و حتی مردم خود، بمباران مناطق مسكونی و در نهایت حمله به تاسیسات نفتی ایران در خلیج فارس و كشتیهای تجاری اقدام میكرد.
در 14 دسامبر همین سال (23966) رییس شورای امنیت طی بیانیه ای قطعنامه 598 را تنها مبنای دسترسی به حل جامع، عادلانه، شرافتمندانه و پایدار منازعه خواند.
سال 1988 (13671366) سالی پركار برای سازمان ملل و دبیركل آن بود.

دبیركل سازمان ملل طی ماه ژانویه چند بار با نمایندگان ایران و عراق در سازمان ملل پیرامون قطعنامه 598 ملاقات و مذاكره كرد.
در ماه مارس این ملاقاتها ادامه یافت و ایران در دو درخواست متوالی اعزام هیاتی از سوی سازمان ملل را برای بررسی كاربرد سلاحهای شیمیایی از سوی عراق خواستار شد. نهایتا گروهی به دو كشور اعزام شد و دبیركل سازمان ملل صرفا در بیانیهای كاربرد سلاحهای شیمیایی را محكوم كرد.
در ماه آوریل این سال ملاقاتهای دبیركل سازمان ملل با وزرای خارجه ایران و عراق و ارایهی گزارش این دیدارها به اعضای دایم و غیردایم ادامه یافت.
ایران در ماه مه طی دو درخواست متوالی اعزام هیاتی را برای بررسی كاربرد سلاحهای شیمیایی تكرار كرد.

در سوم ژوییه همین سال (12467) هواپیمای مسافربری (غیرنظامی) ایران در خلیج فارس توسط دو موشك ناو نظامی وینسنس سرنگون شد.
در پنج ژوییه درخواست تشكیل جلسه فوری شورای امنیت برای بررسی این موضوع را ارایه كرد.
بررسی وضعیت اسرای جنگی از موارد دیگر فعالیت سازمان ملل طی این مدت بود.
عراق نیز در 18 ژوییه دوباره موضع خود را نسبت به قبول قطعنامه 598 ابراز كرد.

20 ژوییه همین سال (29467) قطعنامه 616 صادر شد. در این قطعنامه شورای امنیت ضمن ابراز تاسف عمیق از سقوط هواپیمای غیر نظامی بر ضرورت اجرای سریع قطعنامه 598 تاكید كرد. همچنین پشتیبانی خود را از دبیركل و تعهد شورا به همكاری با وی را گوشزد كرد. همچنین دبیركل گزارش هیات اعزامی خود برای تحقیق پیرامون ادعای استفاده از سلاح های شیمیایی را برای شورای امنیت ارسال كرد. اقدامات دیگر سازمان ملل طی این سال را میتوان بطور خلاصه چنین برشمرد:
1_تحقیق پیرامون اسرای جنگی

2_گزارش دبیركل در مورد استفاده از سلاح های شیمیایی در جنگ
3_اعزام تیم فنی در 25 ژوییه تا 2آگوست (3 تا 11567) به دو كشور جهت اجرایی كردن آتش بس فوری در مرزهای دو كشور.
4_اعلام آمادگی عراق در 5567 جهت اجرای آتش بس.
5_اعلام تاریخ 20 اوت توسط دبیركلسازمان ملل به دو طرف مخاصمه برای برقراری فوری آتش بس.
20 اوت (29567) آتش بس برقرار شد.

آنچه در بالا بیان شد گزارشی بود مختصر از فعالیتهای سازمان ملل به عنوان نهادی بینالمللی در قبال جنگ ایران و عراق كه فلسفه وجودیاش حفظ صلح جهانی و كمك به رشد و تعالی كشورها از طریق روابط حسنه بود.
عملكرد شبههناك این سازمان در قبال جنگ ایران و عراق بخوبی در مقایسهای با سایر منازعات بینالمللی كه منافع یكی از دول غربی صاحب حق وتو به خطر میافتد واضح است. تا هنگامی كه عراق در جبههها در حال پیشروی به خاك ایران بود بیانیهها و عكس العملهای این نهاد بینالمللی صرفا چارچوب ارشادی برای طرفین به همراه داشت.

ولی بعد از سپری شدن نیمه اول جنگ و عقب راندن نیروهای عراقی تا پشت مرزهای بینالمللی و پس از پیشروی به داخل خاك این كشور به دلیل تنبیه متجاوز، دول غربی به سركردگی ایالات متحده خود وارد صحنه شدند و با نظامی شدن خلیجفارس، ورق اندكی به سود عراق برگشت.
سازمان ملل به عنوان تنها نهاد بینالمللی حفظ صلح و مناسبات فیمابین دولتها بایستی از حدقل ضمانت اجراهای حقوقی برخوردار باشد.این مقال را مجال بررسی اینگونه موارد نیست زیرا دانشمندان علم حقوق بینالملل و افراد ذیصلاح شایستهتر از این قلمند.

اما درباره اقدامات سازمان ملل در قبال جنگ ایران و عراق با توجه به آنچه در بالا گفته شد ذكر نكاتی چند ضروری است:
1_قطعنامههای سازمان ملل را میتوان تبلور تلاشهای این نهاد دانست. با توجهی كوتاه در مفاهیم قطعنامههای صادر شده با موضوعیت جنگ ایران و عراق در مییابیم عنوان این قطعنامهها به استثنای قطعنامه 598 “وضعیت ایران و عراق” ذكر میشد. به عبارت دیگر سازمان ملل منازعه دو كشور را به عنوان جنگ به رسمیت نمیشناخت! بلكه از آن همواره به عنوان وضعیت دو كشور یاد میكرد و تنها در قطعنامه 598 بود كه از لفظ منازعه كه در عرف حقوق بینالملل میتواند ضمانت اجرایی پیدا كند استفاده كرد. مضاف بر اینكه در متن این قطعنامه به نقض صلح بین دو كشور اشاره شده است.

این عمل سازمان ملل آشكارا نشان دهنده بیتوجهی به بدیهیترین مسوولیت خود یعنی اذعان به نقض صلح بین دو كشور است در حالی كه منطقه خاورمیانه در التهاب جنگ میسوخت و روزانه هزاران نفر از سربازان دو طرف در حال كشته شدن بودند. این عمل را می توان در چارچوب ارفاقی به متجاوز بررسی كرد.

2_ شورای امنیت و سپس دبیر كل سازمان ملل مجمع عمومی در اولین عكسالعمل خود نسبت به شروع منازعه دو كشور ضمن بیاناتی ارشادی از دو طرف خواست به پشت مرزهای بینالمللی عقبنشینی كرده و ترك مخاصمه كنند. در حالی كه این منازعه منجر به ترك حالت صلح بین دو كشور شده و عقلا و منطقا ناقض صلحی وجود خواهد داشت. ولی دبیركل و شورای امنیت نه تنها در ابتدای شروع منازعه بلكه در تك تك قطعنامههای صادره اسمی از شروع تجاوز و مسوولیت بینالمللی مترتب بر آن از سوی متجاوز نرانده و به بیانی سادهتر مسوولیت ادامه منازعه بر عهده این سازمان است.
در صورتی كه ایران كه بطور غافلگیركنندهای مورد تجاوز همه جانبه قرار گرفته بود طی نامههایی رسمی خواستار بررسی این موضوع شد و حتی هیچ یك از قطعنامههای صادره (به استثنای 598) را به رسمیت نشناخت. زیرا درباره مسوولیت شروع منازعه سخنی نگفته بودند.

تا سرانجام دبیركل وقت سازمان ملل در 18 آذر سال 1370 ضمن بررسی اسناد و مدارك مرتبط با موضوع عراق را به عنوان متجاوز اعلام كرد.
3_ بعد از پیروزیهای چشمگیر رزمندگان ایرانی در جبهههای جنوب و غرب و ورود به خاك عراق ،بعد از اعلام چراغ سبز همپیمانان غربی عراق و بویژه امریكا در سال 1984، استفاده وسیع این كشور از عوامل شیمیایی علیه نیروهای ایرانی آغاز شد. ایران بارها طی بیانیههای رسمی كه به عنوان سند در این سازمان به ر ؤبت رسید مواردنقض كنوانسیون 1925 وین را به شورای امنیت اعلام كرد و ضمن ارایه دلایل، بازرسان این سازمان از دلایل و ادله ایران بازدید كرده و ادعاهای ایران تایید شد.

ولی در بیانیههای شورای امنیت صرفا عباراتی همچون “ابراز تاسف از به كارگیری سلاح شیمیایی و “محكوم كردن نقض معاهده ی وین” و درخواست از عدم به كارگیری این سلاح دیده شد. این عكسالعمل سازمان ملل اگر تایید استفاده از سلاح های شیمیایی توسط عراق نباشد قطعا چشم بستن بر روی حقایق جنگ و نقض كنوانسیونهای بینالمللی است. به بیان مختصرتر میتوان این اتهام را بر سازمان ملل وارد كرد كه این سازمان عملا تحت فشار كشورهای قدرتمند و به عنوان یكی از كشورها و نهادهای كمككننده به عراق به متجاوز یاری رساند!